گفتم نه !

 

                                         

گریه می کرد که بیاید عملیات ،گفتم نمی شود،

پوتین هایش را برداشتم ،ولی پوتین جدید گیر آورده بود، گفتم نه

 سپردمش به یک نفر و رفتیم عملیات ،وقتی برگشتم سراغ محمد صادق

 را از او گرفتم گریه کرد و گفت قبل از برگشتن شما هواپیما ی عراقی اینجا

 را تیر بارن کرد ومحمد صادق به آسمان پرکشید.

 

محمد صادق (ناصر) تائبی ، پنج سال بعد از شهادت برادرش محمد حسین ، به سوی جانان پرواز کرد.

 

                         شادی روح همه ی شهدای عزیزمان صلوات

 

 

 

یکی از آن کبوترها من بودم!

 

 آرامش چهره ی مادرانه اش ، وقار و طمانینه ای که در وجودش بود مرا به سویش جذب کرد ،گفتند ایشان مادر دو شهید هم هستند محمد حسین و محمد صادق تائبی،

                                               

 از فرزندانش پرسیدم و برایم این گونه گفت:

محمد حسین شهید شده بود اما هنوز نمی دانستیم.

آن روز خیلی گریه می کردم تکیه دادم به کرسی ،نگاهم به پنجره ی اتاق افتاد

 ناگهان دیدم سه کبوتر زیبا از آسمان به سمت شیشه آمدند و از جلوی پنجره رد شدند،حس عجیبی بود ،

 دلم آرام گرفت ، گفتم کبوترها خوش خبر باشید. چند روزی گذشت یکی از آشنایان خواب محمد حسین را دیده

 که گفته بود یکی از آن کبوترها که آن روز از جلوی پنجره رد شدند من بودم و دو نفر دیگر مهدی شعبانی و محمد

 حسین شفیعی ، ما پرواز کردیم به آسمان و دیگر برنمی گردیم.

 

 

  

مهمان خانه ی دوست

       

      

 

به دور از هیاهو و جنجال های زندگی مادی ،سه روز داوطلبانه مهمان خانه ی دوست می شوی .

دو روز اول مخیر به ماندن و رفتنی و اگر بخواهی می مانی و روز سوم ،او می خواهد که بمانی.

 مهمانی روز سوم است که به اوج میرسد. خوب پذیرایی می کند میزبان. آنقدر خوب که آرزویت می شود مهمانی های دیگرش.

                     

                                                                        بقیه در ادامه مطلب

                              

ادامه نوشته